فال حافظ
Sheikh Shamseddin Hafez Shirazi: Famous Iranian Poet

 

Do you believe in Hafez Fortunetelling? Falehafez has been widely used among Iranians as a way of fortune telling for centuries.

فهرست کامل غزلیات حافظ :


الا يا ايها الساقي ادر کاسا و ناولها          که عشق آسان نمود اول ولي افتاد مشکل‌ها
صلاح کار کجا و من خراب کجا          ببين تفاوت ره کز کجاست تا به کجا
اگر آن ترک شيرازي به دست آرد دل ما را          به خال هندويش بخشم سمرقند و بخارا را
صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را          که سر به کوه و بيابان تو داده‌اي ما را
دل مي‌رود ز دستم صاحب دلان خدا را          دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا
به ملازمان سلطان که رساند اين دعا را          که به شکر پادشاهي ز نظر مران گدا را
صوفي بيا که آينه صافيست جام را          تا بنگري صفاي مي لعل فام را
ساقيا برخيز و درده جام را          خاک بر سر کن غم ايام را
رونق عهد شباب است دگر بستان را          مي‌رسد مژده گل بلبل خوش الحان را
دوش از مسجد سوي ميخانه آمد پير ما          چيست ياران طريقت بعد از اين تدبير ما
ساقي به نور باده برافروز جام ما          مطرب بگو که کار جهان شد به کام ما
اي فروغ ماه حسن از روي رخشان شما          آب روي خوبي از چاه زنخدان شما
مي‌دمد صبح و کله بست سحاب          الصبوح الصبوح يا اصحاب
گفتم اي سلطان خوبان رحم کن بر اين غريب          گفت در دنبال دل ره گم کند مسکين غريب
اي شاهد قدسي که کشد بند نقابت          و اي مرغ بهشتي که دهد دانه و آبت
خمي که ابروي شوخ تو در کمان انداخت          به قصد جان من زار ناتوان انداخت
سينه از آتش دل در غم جانانه بسوخت          آتشي بود در اين خانه که کاشانه بسوخت
ساقيا آمدن عيد مبارک بادت          وان مواعيد که کردي مرواد از يادت
اي نسيم سحر آرامگه يار کجاست          منزل آن مه عاشق کش عيار کجاست
روزه يک سو شد و عيد آمد و دل‌ها برخاست          مي ز خمخانه به جوش آمد و مي بايد خواست
دل و دينم شد و دلبر به ملامت برخاست          گفت با ما منشين کز تو سلامت برخاست
چو بشنوي سخن اهل دل مگو که خطاست          سخن شناس نه‌اي جان من خطا اين جاست
خيال روي تو در هر طريق همره ماست          نسيم موي تو پيوند جان آگه ماست
مطلب طاعت و پيمان و صلاح از من مست          که به پيمانه کشي شهره شدم روز الست
شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست          صلاي سرخوشي اي صوفيان باده پرست
زلف آشفته و خوي کرده و خندان لب و مست          پيرهن چاک و غزل خوان و صراحي در دست
در دير مغان آمد يارم قدحي در دست          مست از مي و ميخواران از نرگس مستش مست
به جان خواجه و حق قديم و عهد درست          که مونس دم صبحم دعاي دولت توست
ما را ز خيال تو چه پرواي شراب است          خم گو سر خود گير که خمخانه خراب است
زلفت هزار دل به يکي تار مو ببست          راه هزار چاره گر از چار سو ببست
آن شب قدري که گويند اهل خلوت امشب است          يا رب اين تاثير دولت در کدامين کوکب است
خدا چو صورت ابروي دلگشاي تو بست          گشاد کار من اندر کرشمه‌هاي تو بست
خلوت گزيده را به تماشا چه حاجت است          چون کوي دوست هست به صحرا چه حاجت است
رواق منظر چشم من آشيانه توست          کرم نما و فرود آ که خانه خانه توست
برو به کار خود اي واعظ اين چه فريادست          مرا فتاد دل از ره تو را چه افتادست
تا سر زلف تو در دست نسيم افتادست          دل سودازده از غصه دو نيم افتادست
بيا که قصر امل سخت سست بنيادست          بيار باده که بنياد عمر بر بادست
بي مهر رخت روز مرا نور نماندست          وز عمر مرا جز شب ديجور نماندست
باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است          شمشاد خانه پرور ما از که کمتر است
المنه لله که در ميکده باز است          زان رو که مرا بر در او روي نياز است
اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بيز است          به بانگ چنگ مخور مي که محتسب تيز است
حال دل با تو گفتنم هوس است          خبر دل شنفتنم هوس است
صحن بستان ذوق بخش و صحبت ياران خوش است          وقت گل خوش باد کز وي وقت ميخواران خوش است
کنون که بر کف گل جام باده صاف است          به صد هزار زبان بلبلش در اوصاف است
در اين زمانه رفيقي که خالي از خلل است          صراحي مي ناب و سفينه غزل است
گل در بر و مي در کف و معشوق به کام است          سلطان جهانم به چنين روز غلام است
به کوي ميکده هر سالکي که ره دانست          دري دگر زدن انديشه تبه دانست
صوفي از پرتو مي راز نهاني دانست          گوهر هر کس از اين لعل تواني دانست
روضه خلد برين خلوت درويشان است          مايه محتشمي خدمت درويشان است
به دام زلف تو دل مبتلاي خويشتن است          بکش به غمزه که اينش سزاي خويشتن است
لعل سيراب به خون تشنه لب يار من است          وز پي ديدن او دادن جان کار من است
روزگاريست که سوداي بتان دين من است          غم اين کار نشاط دل غمگين من است
منم که گوشه ميخانه خانقاه من است          دعاي پير مغان ورد صبحگاه من است
ز گريه مردم چشمم نشسته در خون است          ببين که در طلبت حال مردمان چون است
خم زلف تو دام کفر و دين است          ز کارستان او يک شمه اين است
دل سراپرده محبت اوست          ديده آيينه دار طلعت اوست
آن سيه چرده که شيريني عالم با اوست          چشم ميگون لب خندان دل خرم با اوست
سر ارادت ما و آستان حضرت دوست          که هر چه بر سر ما مي‌رود ارادت اوست
دارم اميد عاطفتي از جانب دوست          کردم جنايتي و اميدم به عفو اوست
آن پيک نامور که رسيد از ديار دوست          آورد حرز جان ز خط مشکبار دوست
صبا اگر گذري افتدت به کشور دوست          بيار نفحه‌اي از گيسوي معنبر دوست
مرحبا اي پيک مشتاقان بده پيغام دوست          تا کنم جان از سر رغبت فداي نام دوست
روي تو کس نديد و هزارت رقيب هست          در غنچه‌اي هنوز و صدت عندليب هست
اگر چه عرض هنر پيش يار بي‌ادبيست          زبان خموش وليکن دهان پر از عربيست
خوشتر ز عيش و صحبت و باغ و بهار چيست          ساقي کجاست گو سبب انتظار چيست
بنال بلبل اگر با منت سر ياريست          که ما دو عاشق زاريم و کار ما زاريست
يا رب اين شمع دل افروز ز کاشانه کيست          جان ما سوخت بپرسيد که جانانه کيست
ماهم اين هفته برون رفت و به چشمم ساليست          حال هجران تو چه داني که چه مشکل حاليست
کس نيست که افتاده آن زلف دوتا نيست          در رهگذر کيست که دامي ز بلا نيست
مردم ديده ما جز به رخت ناظر نيست          دل سرگشته ما غير تو را ذاکر نيست
زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نيست          در حق ما هر چه گويد جاي هيچ اکراه نيست
راهيست راه عشق که هيچش کناره نيست          آن جا جز آن که جان بسپارند چاره نيست
روشن از پرتو رويت نظري نيست که نيست          منت خاک درت بر بصري نيست که نيست
حاصل کارگه کون و مکان اين همه نيست          باده پيش آر که اسباب جهان اين همه نيست
خواب آن نرگس فتان تو بي چيزي نيست          تاب آن زلف پريشان تو بي چيزي نيست
جز آستان توام در جهان پناهي نيست          سر مرا بجز اين در حواله گاهي نيست
بلبلي برگ گلي خوش رنگ در منقار داشت          و اندر آن برگ و نوا خوش ناله‌هاي زار داشت
ديدي که يار جز سر جور و ستم نداشت          بشکست عهد وز غم ما هيچ غم نداشت
کنون که مي‌دمد از بوستان نسيم بهشت          من و شراب فرح بخش و يار حورسرشت
عيب رندان مکن اي زاهد پاکيزه سرشت          که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت
صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت          ناز کم کن که در اين باغ بسي چون تو شکفت
آن ترک پري چهره که دوش از بر ما رفت          آيا چه خطا ديد که از راه خطا رفت
گر ز دست زلف مشکينت خطايي رفت رفت          ور ز هندوي شما بر ما جفايي رفت رفت
ساقي بيار باده که ماه صيام رفت          درده قدح که موسم ناموس و نام رفت
شربتي از لب لعلش نچشيديم و برفت          روي مه پيکر او سير نديديم و برفت
ساقي بيا که يار ز رخ پرده برگرفت          کار چراغ خلوتيان باز درگرفت
حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت          آري به اتفاق جهان مي‌توان گرفت
شنيده‌ام سخني خوش که پير کنعان گفت          فراق يار نه آن مي‌کند که بتوان گفت
يا رب سببي ساز که يارم به سلامت          بازآيد و برهاندم از بند ملامت
اي هدهد صبا به سبا مي‌فرستمت          بنگر که از کجا به کجا مي‌فرستمت
اي غايب از نظر به خدا مي‌سپارمت          جانم بسوختي و به دل دوست دارمت
مير من خوش مي‌روي کاندر سر و پا ميرمت          خوش خرامان شو که پيش قد رعنا ميرمت
چه لطف بود که ناگاه رشحه قلمت          حقوق خدمت ما عرضه کرد بر کرمت
زان يار دلنوازم شکريست با شکايت          گر نکته دان عشقي بشنو تو اين حکايت
مدامم مست مي‌دارد نسيم جعد گيسويت          خرابم مي‌کند هر دم فريب چشم جادويت
درد ما را نيست درمان الغياث          هجر ما را نيست پايان الغياث
تويي که بر سر خوبان کشوري چون تاج          سزد اگر همه دلبران دهندت باج
اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح          صلاح ما همه آن است کان تو راست صلاح
دل من در هواي روي فرخ          بود آشفته همچون موي فرخ
دي پير مي فروش که ذکرش به خير باد          گفتا شراب نوش و غم دل ببر ز ياد
شراب و عيش نهان چيست کار بي‌بنياد          زديم بر صف رندان و هر چه بادا باد
دوش آگهي ز يار سفرکرده داد باد          من نيز دل به باد دهم هر چه باد باد
روز وصل دوستداران ياد باد          ياد باد آن روزگاران ياد باد
جمالت آفتاب هر نظر باد          ز خوبي روي خوبت خوبتر باد
صوفي ار باده به اندازه خورد نوشش باد          ور نه انديشه اين کار فراموشش باد
تنت به ناز طبيبان نيازمند مباد          وجود نازکت آزرده گزند مباد
حسن تو هميشه در فزون باد          رويت همه ساله لاله گون باد
خسروا گوي فلک در خم چوگان تو باد          ساحت کون و مکان عرصه ميدان تو باد
دير است که دلدار پيامي نفرستاد          ننوشت سلامي و کلامي نفرستاد
پيرانه سرم عشق جواني به سر افتاد          وان راز که در دل بنهفتم به درافتاد
عکس روي تو چو در آينه جام افتاد          عارف از خنده مي در طمع خام افتاد
آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرين داد          صبر و آرام تواند به من مسکين داد
بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشاني داد          که تاب من به جهان طره فلاني داد
هماي اوج سعادت به دام ما افتد          اگر تو را گذري بر مقام ما افتد
درخت دوستي بنشان که کام دل به بار آرد          نهال دشمني برکن که رنج بي‌شمار آرد
کسي که حسن و خط دوست در نظر دارد          محقق است که او حاصل بصر دارد
دل ما به دور رويت ز چمن فراغ دارد          که چو سرو پايبند است و چو لاله داغ دارد
آن کس که به دست جام دارد          سلطاني جم مدام دارد
دلي که غيب نماي است و جام جم دارد          ز خاتمي که دمي گم شود چه غم دارد
بتي دارم که گرد گل ز سنبل سايه بان دارد          بهار عارضش خطي به خون ارغوان دارد
هر آن کو خاطر مجموع و يار نازنين دارد          سعادت همدم او گشت و دولت همنشين دارد
هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد          خداش در همه حال از بلا نگه دارد
مطرب عشق عجب ساز و نوايي دارد          ن��ش هر نغمه که زد راه به جايي دارد
آن که از سنبل او غاليه تابي دارد          باز با دلشدگان ناز و عتابي دارد
شاهد آن نيست که مويي و مياني دارد          بنده طلعت آن باش که آني دارد
جان بي جمال جانان ميل جهان ندارد          هر کس که اين ندارد حقا که آن ندارد
روشني طلعت تو ماه ندارد          پيش تو گل رونق گياه ندارد
نيست در شهر نگاري که دل ما ببرد          بختم ار يار شود رختم از اين جا ببرد
اگر نه باده غم دل ز ياد ما ببرد          نهيب حادثه بنياد ما ز جا ببرد
سحر بلبل حکايت با صبا کرد          که عشق روي گل با ما چه‌ها کرد
بيا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد          هلال عيد به دور قدح اشارت کرد
به آب روشن مي عارفي طهارت کرد          علي الصباح که ميخانه را زيارت کرد
صوفي نهاد دام و سر حقه باز کرد          بنياد مکر با فلک حقه باز کرد
بلبلي خون دلي خورد و گلي حاصل کرد          باد غيرت به صدش خار پريشان دل کرد
چو باد عزم سر کوي يار خواهم کرد          نفس به بوي خوشش مشکبار خواهم کرد
دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد          تکيه بر عهد تو و باد صبا نتوان کرد
دل از من برد و روي از من نهان کرد          خدا را با که اين بازي توان کرد
ياد باد آن که ز ما وقت سفر ياد نکرد          به وداعي دل غمديده ما شاد نکرد
رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد          صد لطف چشم داشتم و يک نظر نکرد
دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد          ياد حريف شهر و رفيق سفر نکرد
ديدي اي دل که غم عشق دگربار چه کرد          چون بشد دلبر و با يار وفادار چه کرد
دوستان دختر رز توبه ز مستوري کرد          شد سوي محتسب و کار به دستوري کرد
سال‌ها دل طلب جام جم از ما مي‌کرد          وان چه خود داشت ز بيگانه تمنا مي‌کرد
به سر جام جم آن گه نظر تواني کرد          که خاک ميکده کحل بصر تواني کرد
چه مستيست ندانم که رو به ما آورد          که بود ساقي و اين باده از کجا آورد
صبا وقت سحر بويي ز زلف يار مي‌آورد          دل شوريده ما را به بو در کار مي‌آورد
نسيم باد صبا دوشم آگهي آورد          که روز محنت و غم رو به کوتهي آورد
يارم چو قدح به دست گيرد          بازار بتان شکست گيرد
دلم جز مهر مه رويان طريقي بر نمي‌گيرد          ز هر در مي‌دهم پندش وليکن در نمي‌گيرد
ساقي ار باده از اين دست به جام اندازد          عارفان را همه در شرب مدام اندازد
دمي با غم به سر بردن جهان يک سر نمي‌ارزد          به مي بفروش دلق ما کز اين بهتر نمي‌ارزد
در ازل پرتو حسنت ز تجلي دم زد          عشق پيدا شد و آتش به همه عالم زد
سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد          به دست مرحمت يارم در اميدواران زد
راهي بزن که آهي بر ساز آن توان زد          شعري بخوان که با او رطل گران توان زد
اگر روم ز پي اش فتنه‌ها برانگيزد          ور از طلب بنشينم به کينه برخيزد
به حسن و خلق و وفا کس به يار ما نرسد          تو را در اين سخن انکار کار ما نرسد
هر که را با خط سبزت سر سودا باشد          پاي از اين دايره بيرون ننهد تا باشد
من و انکار شراب اين چه حکايت باشد          غالبا اين قدرم عقل و کفايت باشد
نقد صوفي نه همه صافي بي‌غش باشد          اي بسا خرقه که مستوجب آتش باشد
خوش است خلوت اگر يار يار من باشد          نه من بسوزم و او شمع انجمن باشد
کي شعر تر انگيزد خاطر که حزين باشد          يک نکته از اين معني گفتيم و همين باشد
خوش آمد گل وز آن خوشتر نباشد          که در دستت بجز ساغر نباشد
گل بي رخ يار خوش نباشد          بي باده بهار خوش نباشد
نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد          عالم پير دگرباره جوان خواهد شد
مرا مهر سيه چشمان ز سر بيرون نخواهد شد          قضاي آسمان است اين و ديگرگون نخواهد شد
روز هجران و شب فرقت يار آخر شد          زدم اين فال و گذشت اختر و کار آخر شد
ستاره‌اي بدرخشيد و ماه مجلس شد          دل رميده ما را رفيق و مونس شد
گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد          بسوختيم در اين آرزوي خام و نشد
ياري اندر کس نمي‌بينيم ياران را چه شد          دوستي کي آخر آمد دوستداران را چه شد
زاهد خلوت نشين دوش به ميخانه شد          از سر پيمان برفت با سر پيمانه شد
دوش از جناب آصف پيک بشارت آمد          کز حضرت سليمان عشرت اشارت آمد
عشق تو نهال حيرت آمد          وصل تو کمال حيرت آمد
در نمازم خم ابروي تو با ياد آمد          حالتي رفت که محراب به فرياد آمد
مژده اي دل که دگر باد صبا بازآمد          هدهد خوش خبر از طرف سبا بازآمد
صبا به تهنيت پير مي فروش آمد          که موسم طرب و عيش و ناز و نوش آمد
سحرم دولت بيدار به بالين آمد          گفت برخيز که آن خسرو شيرين آمد
نه هر که چهره برافروخت دلبري داند          نه هر که آينه سازد سکندري داند
هر که شد محرم دل در حرم يار بماند          وان که اين کار ندانست در انکار بماند
رسيد مژده که ايام غم نخواهد ماند          چنان نماند چنين نيز هم نخواهد ماند
اي پسته تو خنده زده بر حديث قند          مشتاقم از براي خدا يک شکر بخند
بعد از اين دست من و دامن آن سرو بلند          که به بالاي چمان از بن و بيخم برکند
حسب حالي ننوشتي و شد ايامي چند          محرمي کو که فرستم به تو پيغامي چند
دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند          واندر آن ظلمت شب آب حياتم دادند
دوش ديدم که ملايک در ميخانه زدند          گل آدم بسرشتند و به پيمانه زدند
نقدها را بود آيا که عياري گيرند          تا همه صومعه داران پي کاري گيرند
گر مي فروش حاجت رندان روا کند          ايزد گنه ببخشد و دفع بلا کند
دلا بسوز که سوز تو کارها بکند          نياز نيم شبي دفع صد بلا بکند
مرا به رندي و عشق آن فضول عيب کند          که اعتراض بر اسرار علم غيب کند
طاير دولت اگر باز گذاري بکند          يار بازآيد و با وصل قراري بکند
کلک مشکين تو روزي که ز ما ياد کند          ببرد اجر دو صد بنده که آزاد کند
آن کيست کز روي کرم با ما وفاداري کند          بر جاي بدکاري چو من يک دم نکوکاري کند
سرو چمان من چرا ميل چمن نمي‌کند          همدم گل نمي‌شود ياد سمن نمي‌کند
در نظربازي ما بي‌خبران حيرانند          من چنينم که نمودم دگر ايشان دانند
سمن بويان غبار غم چو بنشينند بنشانند          پري رويان قرار از دل چو بستيزند بستانند
غلام نرگس مست تو تاجدارانند          خراب باده لعل تو هوشيارانند
آنان که خاک را به نظر کيميا کنند          آيا بود که گوشه چشمي به ما کنند
شاهدان گر دلبري زين سان کنند          زاهدان را رخنه در ايمان کنند
گفتم کي ام دهان و لبت کامران کنند          گفتا به چشم هر چه تو گويي چنان کنند
واعظان کاين جلوه در محراب و منبر مي‌کنند          چون به خلوت مي‌روند آن کار ديگر مي‌کنند
داني که چنگ و عود چه تقرير مي‌کنند          پنهان خوريد باده که تعزير مي‌کنند
شراب بي‌غش و ساقي خوش دو دام رهند          که زيرکان جهان از کمندشان نرهند
بود آيا که در ميکده‌ها بگشايند          گره از کار فروبسته ما بگشايند
سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود          رونق ميکده از درس و دعاي ما بود
ياد باد آن که نهانت نظري با ما بود          رقم مهر تو بر چهره ما پيدا بود
تا ز ميخانه و مي نام و نشان خواهد بود          سر ما خاک ره پير مغان خواهد بود
پيش از اينت بيش از اين انديشه عشاق بود          مهرورزي تو با ما شهره آفاق بود
ياد باد آن که سر کوي توام منزل بود          ديده را روشني از خاک درت حاصل بود
خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود          گر تو بيداد کني شرط مروت نبود
قتل اين خسته به شمشير تو تقدير نبود          ور نه هيچ از دل بي‌رحم تو تقصير نبود
دوش در حلقه ما قصه گيسوي تو بود          تا دل شب سخن از سلسله موي تو بود
دوش مي‌آمد و رخساره برافروخته بود          تا کجا باز دل غمزده‌اي سوخته بود
يک دو جامم دي سحرگه اتفاق افتاده بود          و از لب ساقي شرابم در مذاق افتاده بود
گوهر مخزن اسرار همان است که بود          حقه مهر بدان مهر و نشان است که بود
ديدم به خواب خوش که به دستم پياله بود          تعبير رفت و کار به دولت حواله بود
به کوي ميکده يا رب سحر چه مشغله بود          که جوش شاهد و ساقي و شمع و مشعله بود
آن يار کز او خانه ما جاي پري بود          سر تا قدمش چون پري از عيب بري بود
مسلمانان مرا وقتي دلي بود          که با وي گفتمي گر مشکلي بود
در ازل هر کو به فيض دولت ارزاني بود          تا ابد جام مرادش همدم جاني بود
کنون که در چمن آمد گل از عدم به وجود          بنفشه در قدم او نهاد سر به سجود
از ديده خون دل همه بر روي ما رود          بر روي ما ز ديده چه گويم چه‌ها رود
چو دست بر سر زلفش زنم به تاب رود          ور آشتي طلبم با سر عتاب رود
از سر کوي تو هر کو به ملالت برود          نرود کارش و آخر به خجالت برود
هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود          هرگز از ياد من آن سرو خرامان نرود
خوشا دلي که مدام از پي نظر نرود          به هر درش که بخوانند بي‌خبر نرود
ساقي حديث سرو و گل و لاله مي‌رود          وين بحث با ثلاثه غساله مي‌رود
ترسم که اشک در غم ما پرده در شود          وين راز سر به مهر به عالم سمر شود
گر چه بر واعظ شهر اين سخن آسان نشود          تا ريا ورزد و سالوس مسلمان نشود
گر من از باغ تو يک ميوه بچينم چه شود          پيش پايي به چراغ تو ببينم چه شود
بخت از دهان دوست نشانم نمي‌دهد          دولت خبر ز راز نهانم نمي‌دهد
اگر به باده مشکين دلم کشد شايد          که بوي خير ز زهد ريا نمي‌آيد
گفتم غم تو دارم گفتا غمت سر آيد          گفتم که ماه من شو گفتا اگر برآيد
بر سر آنم که گر ز دست برآيد          دست به کاري زنم که غصه سر آيد
دست از طلب ندارم تا کام من برآيد          يا تن رسد به جانان يا جان ز تن برآيد
چو آفتاب مي از مشرق پياله برآيد          ز باغ عارض ساقي هزار لاله برآيد
زهي خجسته زماني که يار بازآيد          به کام غمزدگان غمگسار بازآيد
اگر آن طاير قدسي ز درم بازآيد          عمر بگذشته به پيرانه سرم بازآيد
نفس برآمد و کام از تو بر نمي‌آيد          فغان که بخت من از خواب در نمي‌آيد
جهان بر ابروي عيد از هلال وسمه کشيد          هلال عيد در ابروي يار بايد ديد
رسيد مژده که آمد بهار و سبزه دميد          وظيفه گر برسد مصرفش گل است و نبيد
ابر آذاري برآمد باد نوروزي وزيد          وجه مي مي‌خواهم و مطرب که مي‌گويد رسيد
معاشران ز حريف شبانه ياد آريد          حقوق بندگي مخلصانه ياد آريد
بيا که رايت منصور پادشاه رسيد          نويد فتح و بشارت به مهر و ماه رسيد
بوي خوش تو هر که ز باد صبا شنيد          از يار آشنا سخن آشنا شنيد
معاشران گره از زلف يار باز کنيد          شبي خوش است بدين قصه‌اش دراز کنيد
الا اي طوطي گوياي اسرار          مبادا خاليت شکر ز منقار
عيد است و آخر گل و ياران در انتظار          ساقي به روي شاه ببين ماه و مي بيار
صبا ز منزل جانان گذر دريغ مدار          وز او به عاشق بي‌دل خبر دريغ مدار
اي صبا نکهتي از کوي فلاني به من آر          زار و بيمار غمم راحت جاني به من آر
اي صبا نکهتي از خاک ره يار بيار          ببر اندوه دل و مژده دلدار بيار
روي بنماي و وجود خودم از ياد ببر          خرمن سوختگان را همه گو باد ببر
شب وصل است و طي شد نامه هجر          سلام فيه حتي مطلع الفجر
گر بود عمر به ميخانه رسم بار دگر          بجز از خدمت رندان نکنم کار دگر
اي خرم از فروغ رخت لاله زار عمر          بازآ که ريخت بي گل رويت بهار عمر
ديگر ز شاخ سرو سهي بلبل صبور          گلبانگ زد که چشم بد از روي گل به دور
يوسف گمگشته بازآيد به کنعان غم مخور          کلبه احزان شود روزي گلستان غم مخور
نصيحتي کنمت بشنو و بهانه مگير          هر آن چه ناصح مشفق بگويدت بپذير
روي بنما و مرا گو که ز جان دل برگير          پيش شمع آتش پروا نه به جان گو درگير
هزار شکر که ديدم به کام خويشت باز          ز روي صدق و صفا گشته با دلم دمساز
منم که ديده به ديدار دوست کردم باز          چه شکر گويمت اي کارساز بنده نواز
اي سرو ناز حسن که خوش مي‌روي به ناز          عشاق را به ناز تو هر لحظه صد نياز
درآ که در دل خسته توان درآيد باز          بيا که در تن مرده روان درآيد باز
حال خونين دلان که گويد باز          و از فلک خون خم که جويد باز
بيا و کشتي ما در شط شراب انداز          خروش و ولوله در جان شيخ و شاب انداز
خيز و در کاسه زر آب طربناک انداز          پيشتر زان که شود کاسه سر خاک انداز
برنيامد از تمناي لبت کامم هنوز          بر اميد جام لعلت دردي آشامم هنوز
دلم رميده لولي‌وشيست شورانگيز          دروغ وعده و قتال وضع و رنگ آميز
اي صبا گر بگذري بر ساحل رود ارس          بوسه زن بر خاک آن وادي و مشکين کن نفس
گلعذاري ز گلستان جهان ما را بس          زين چمن سايه آن سرو روان ما را بس
دلا رفيق سفر بخت نيکخواهت بس          نسيم روضه شيراز پيک راهت بس
درد عشقي کشيده‌ام که مپرس          زهر هجري چشيده‌ام که مپرس
دارم از زلف سياهش گله چندان که مپرس          که چنان ز او شده‌ام بي سر و سامان که مپرس
بازآي و دل تنگ مرا مونس جان باش          وين سوخته را محرم اسرار نهان باش
اگر رفيق شفيقي درست پيمان باش          حريف خانه و گرمابه و گلستان باش
به دور لاله قدح گير و بي‌ريا مي‌باش          به بوي گل نفسي همدم صبا مي‌باش
صوفي گلي بچين و مرقع به خار بخش          وين زهد خشک را به مي خوشگوار بخش
باغبان گر پنج روزي صحبت گل بايدش          بر جفاي خار هجران صبر بلبل بايدش
فکر بلبل همه آن است که گل شد يارش          گل در انديشه که چون عشوه کند در کارش
شراب تلخ مي‌خواهم که مردافکن بود زورش          که تا يک دم بياسايم ز دنيا و شر و شورش
خوشا شيراز و وضع بي‌مثالش          خداوندا نگه دار از زوالش
چو برشکست صبا زلف عنبرافشانش          به هر شکسته که پيوست تازه شد جانش
يا رب اين نوگل خندان که سپردي به منش          مي‌سپارم به تو از چشم حسود چمنش
ببرد از من قرار و طاقت و هوش          بت سنگين دل سيمين بناگوش
سحر ز هاتف غيبم رسيد مژده به گوش          که دور شاه شجاع است مي دلير بنوش
هاتفي از گوشه ميخانه دوش          گفت ببخشند گنه مي بنوش
در عهد پادشاه خطابخش جرم پوش          حافظ قرابه کش شد و مفتي پياله نوش
دوش با من گفت پنهان کارداني تيزهوش          و از شما پنهان نشايد کرد سر مي فروش
اي همه شکل تو مطبوع و همه جاي تو خوش          دلم از عشوه شيرين شکرخاي تو خوش
کنار آب و پاي بيد و طبع شعر و ياري خوش          معاشر دلبري شيرين و ساقي گلعذاري خوش
مجمع خوبي و لطف است عذار چو مهش          ليکنش مهر و وفا نيست خدايا بدهش
دلم رميده شد و غافلم من درويش          که آن شکاري سرگشته را چه آمد پيش
ما آزموده‌ايم در اين شهر بخت خويش          بيرون کشيد بايد از اين ورطه رخت خويش
قسم به حشمت و جاه و جلال شاه شجاع          که نيست با کسم از بهر مال و جاه نزاع
بامدادان که ز خلوتگه کاخ ابداع          شمع خاور فکند بر همه اطراف شعاع
در وفاي عشق تو مشهور خوبانم چو شمع          شب نشين کوي سربازان و رندانم چو شمع
سحر به بوي گلستان دمي شدم در باغ          که تا چو بلبل بي‌دل کنم علاج دماغ
طالع اگر مدد دهد دامنش آورم به کف          گر بکشم زهي طرب ور بکشد زهي شرف
زبان خامه ندارد سر بيان فراق          وگرنه شرح دهم با تو داستان فراق
مقام امن و مي بي‌غش و رفيق شفيق          گرت مدام ميسر شود زهي توفيق
اگر شراب خوري جرعه‌اي فشان بر خاک          از آن گناه که نفعي رسد به غير چه باک
هزار دشمنم ار مي‌کنند قصد هلاک          گرم تو دوستي از دشمنان ندارم باک
اي دل ريش مرا با لب تو حق نمک          حق نگه دار که من مي‌روم الله معک
خوش خبر باشي اي نسيم شمال          که به ما مي‌رسد زمان وصال
شممت روح وداد و شمت برق وصال          بيا که بوي تو را ميرم اي نسيم شمال
داراي جهان نصرت دين خسرو کامل          يحيي بن مظفر ملک عالم عادل
به وقت گل شدم از توبه شراب خجل          که کس مباد ز کردار ناصواب خجل
اگر به کوي تو باشد مرا مجال وصول          رسد به دولت وصل تو کار من به اصول
هر نکته‌اي که گفتم در وصف آن شمايل          هر کو شنيد گفتا لله در قال
اي رخت چون خلد و لعلت سلسبيل          سلسبيلت کرده جان و دل سبيل
عشقبازي و جواني و شراب لعل فام          مجلس انس و حريف همدم و شرب مدام
مرحبا طاير فرخ پي فرخنده پيام          خير مقدم چه خبر دوست کجا راه کدام
عاشق روي جواني خوش نوخاسته‌ام          و از خدا دولت اين غم به دعا خواسته‌ام
بشري اذ السلامه حلت بذي سلم          لله حمد معترف غايه النعم
بازآي ساقيا که هواخواه خدمتم          مشتاق بندگي و دعاگوي دولتم
دوش بيماري چشم تو ببرد از دستم          ليکن از لطف لبت صورت جان مي‌بستم
به غير از آن که بشد دين و دانش از دستم          بيا بگو که ز عشقت چه طرف بربستم
زلف بر باد مده تا ندهي بر بادم          ناز بنياد مکن تا نکني بنيادم
فاش مي‌گويم و از گفته خود دلشادم          بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم
مرا مي‌بيني و هر دم زيادت مي‌کني دردم          تو را مي‌بينم و ميلم زيادت مي‌شود هر دم
سال‌ها پيروي مذهب رندان کردم          تا به فتوي خرد حرص به زندان کردم
ديشب به سيل اشک ره خواب مي‌زدم          نقشي به ياد خط تو بر آب مي‌زدم
هر چند پير و خسته دل و ناتوان شدم          هر گه که ياد روي تو کردم جوان شدم
خيال نقش تو در کارگاه ديده کشيدم          به صورت تو نگاري نديدم و نشنيدم
ز دست کوته خود زير بارم          که از بالابلندان شرمسارم
گر چه افتاد ز زلفش گرهي در کارم          همچنان چشم گشاد از کرمش مي‌دارم
گر دست دهد خاک کف پاي نگارم          بر لوح بصر خط غباري بنگارم
در نهانخانه عشرت صنمي خوش دارم          کز سر زلف و رخش نعل در آتش دارم
مرا عهديست با جانان که تا جان در بدن دارم          هواداران کويش را چو جان خويشتن دارم
من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم          لطف‌ها مي‌کني اي خاک درت تاج سرم
جوزا سحر نهاد حمايل برابرم          يعني غلام شاهم و سوگند مي‌خورم
تو همچو صبحي و من شمع خلوت سحرم          تبسمي کن و جان بين که چون همي‌سپرم
به تيغم گر کشد دستش نگيرم          وگر تيرم زند منت پذيرم
مزن بر دل ز نوک غمزه تيرم          که پيش چشم بيمارت بميرم
نماز شام غريبان چو گريه آغازم          به مويه‌هاي غريبانه قصه پردازم
گر دست رسد در سر زلفين تو بازم          چون گوي چه سرها که به چوگان تو بازم
در خرابات مغان گر گذر افتد بازم          حاصل خرقه و سجاده روان دربازم
مژده وصل تو کو کز سر جان برخيزم          طاير قدسم و از دام جهان برخيزم
چرا نه در پي عزم ديار خود باشم          چرا نه خاک سر کوي يار خود باشم
من دوستدار روي خوش و موي دلکشم          مدهوش چشم مست و مي صاف بي‌غشم
خيال روي تو چون بگذرد به گلشن چشم          دل از پي نظر آيد به سوي روزن چشم
من که از آتش دل چون خم مي در جوشم          مهر بر لب زده خون مي‌خورم و خاموشم
گر من از سرزنش مدعيان انديشم          شيوه مستي و رندي نرود از پيشم
حجاب چهره جان مي‌شود غبار تنم          خوشا دمي که از آن چهره پرده برفکنم
چل سال بيش رفت که من لاف مي‌زنم          کز چاکران پير مغان کمترين منم
عمريست تا من در طلب هر روز گامي مي‌زنم          دست شفاعت هر زمان در نيک نامي مي‌زنم
بي تو اي سرو روان با گل و گلشن چه کنم          زلف سنبل چه کشم عارض سوسن چه کنم
من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنم          محتسب داند که من اين کارها کمتر کنم
صنما با غم عشق تو چه تدبير کنم          تا به کي در غم تو ناله شبگير کنم
ديده دريا کنم و صبر به صحرا فکنم          و اندر اين کار دل خويش به دريا فکنم
دوش سوداي رخش گفتم ز سر بيرون کنم          گفت کو زنجير تا تدبير اين مجنون کنم
به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم          بهار توبه شکن مي‌رسد چه چاره کنم
زان مي عشق کز او پخته شود هر خامي          گر چه ماه رمضان است بياور جامي
که برد به نزد شاهان ز من گدا پيامي          که به کوي مي فروشان دو هزار جم به جامي
انت رواح رند الحمي و زاد غرامي          فداي خاک در دوست باد جان گرامي
سينه مالامال درد است اي دريغا مرهمي          دل ز تنهايي به جان آمد خدا را همدمي
ز دلبرم که رساند نوازش قلمي          کجاست پيک صبا گر همي‌کند کرمي
احمد الله علي معدله السلطان          احمد شيخ اويس حسن ايلخاني
وقت را غنيمت دان آن قدر که بتواني          حاصل از حيات اي جان اين دم است تا داني
هواخواه توام جانا و مي‌دانم که مي‌داني          که هم ناديده مي‌بيني و هم ننوشته مي‌خواني
گفتند خلايق که تويي يوسف ثاني          چون نيک بديدم به حقيقت به از آني
نسيم صبح سعادت بدان نشان که تو داني          گذر به کوي فلان کن در آن زمان که تو داني
دو يار زيرک و از باده کهن دومني          فراغتي و کتابي و گوشه چمني
نوش کن جام شراب يک مني          تا بدان بيخ غم از دل برکني
صبح است و ژاله مي‌چکد از ابر بهمني          برگ صبوح ساز و بده جام يک مني
اي که در کشتن ما هيچ مدارا نکني          سود و سرمايه بسوزي و محابا نکني
بشنو اين نکته که خود را ز غم آزاده کني          خون خوري گر طلب روزي ننهاده کني
اي دل به کوي عشق گذاري نمي‌کني          اسباب جمع داري و کاري نمي‌کني
سحرگه ره روي در سرزميني          همي‌گفت اين معما با قريني
تو مگر بر لب آبي به هوس بنشيني          ور نه هر فتنه که بيني همه از خود بيني
ساقيا سايه ابر است و بهار و لب جوي          من نگويم چه کن ار اهل دلي خود تو بگوي
بلبل ز شاخ سرو به گلبانگ پهلوي          مي‌خواند دوش درس مقامات معنوي
ي بي‌خبر بکوش که صاحب خبر شوي          تا راهرو نباشي کي راهبر شوي
سحرم هاتف ميخانه به دولتخواهي          گفت بازآي که ديرينه اين درگاهي
اي در رخ تو پيدا انوار پادشاهي          در فکرت تو پنهان صد حکمت الهي
در همه دير مغان نيست چو من شيدايي          خرقه جايي گرو باده و دفتر جايي
به چشم کرده‌ام ابروي ماه سيمايي          خيال سبزخطي نقش بسته‌ام جايي
سلامي چو بوي خوش آشنايي          بدان مردم ديده روشنايي
اي پادشه خوبان داد از غم تنهايي          دل بي تو به جان آمد وقت است که بازآيي
اي دل گر از آن چاه زنخدان به درآيي          هر جا که روي زود پشيمان به درآيي
مي خواه و گل افشان کن از دهر چه مي‌جويي          اين گفت سحرگه گل بلبل تو چه مي‌گويي
حاشا که من به موسم گل ترک مي کنم          من لاف عقل مي‌زنم اين کار کي کنم
روزگاري شد که در ميخانه خدمت مي‌کنم          در لباس فقر کار اهل دولت مي‌کنم
من ترک عشق شاهد و ساغر نمي‌کنم          صد بار توبه کردم و ديگر نمي‌کنم
به مژگان سيه کردي هزاران رخنه در دينم          بيا کز چشم بيمارت هزاران درد برچينم
حاليا مصلحت وقت در آن مي‌بينم          که کشم رخت به ميخانه و خوش بنشينم
گرم از دست برخيزد که با دلدار بنشينم          ز جام وصل مي‌نوشم ز باغ عيش گل چينم
در خرابات مغان نور خدا مي‌بينم          اين عجب بين که چه نوري ز کجا مي‌بينم
غم زمانه که هيچش کران نمي‌بينم          دواش جز مي چون ارغوان نمي‌بينم
خرم آن روز کز اين منزل ويران بروم          راحت جان طلبم و از پي جانان بروم
گر از اين منزل ويران به سوي خانه روم          دگر آن جا که روم عاقل و فرزانه روم
آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم          خاک مي‌بوسم و عذر قدمش مي‌خواهم
ديدار شد ميسر و بوس و کنار هم          از بخت شکر دارم و از روزگار هم
دردم از يار است و درمان نيز هم          دل فداي او شد و جان نيز هم
ما بي غمان مست دل از دست داده‌ايم          همراز عشق و همنفس جام باده‌ايم
عمريست تا به راه غمت رو نهاده‌ايم          روي و رياي خلق به يک سو نهاده‌ايم
ما بدين در نه پي حشمت و جاه آمده‌ايم          از بد حادثه اين جا به پناه آمده‌ايم
فتوي پير مغان دارم و قوليست قديم          که حرام است مي آن جا که نه يار است نديم
خيز تا از در ميخانه گشادي طلبيم          به ره دوست نشينيم و مرادي طلبيم
ما ز ياران چشم ياري داشتيم          خود غلط بود آن چه ما پنداشتيم
صلاح از ما چه مي‌جويي که مستان را صلا گفتيم          به دور نرگس مستت سلامت را دعا گفتيم
ما درس سحر در ره ميخانه نهاديم          محصول دعا در ره جانانه نهاديم
بگذار تا ز شارع ميخانه بگذريم          کز بهر جرعه‌اي همه محتاج اين دريم
خيز تا خرقه صوفي به خرابات بريم          شطح و طامات به بازار خرافات بريم
بيا تا گل برافشانيم و مي در ساغر اندازيم          فلک را سقف بشکافيم و طرحي نو دراندازيم
صوفي بيا که خرقه سالوس برکشيم          وين نقش زرق را خط بطلان به سر کشيم
دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشيم          سخن اهل دل است اين و به جان بنيوشيم
ما شبي دست برآريم و دعايي بکنيم          غم هجران تو را چاره ز جايي بکنيم
ما نگوييم بد و ميل به ناحق نکنيم          جامه کس سيه و دلق خود ازرق نکنيم
سرم خوش است و به بانگ بلند مي‌گويم          که من نسيم حيات از پياله مي‌جويم
بارها گفته‌ام و بار دگر مي‌گويم          که من دلشده اين ره نه به خود مي‌پويم
گر چه ما بندگان پادشهيم          پادشاهان ملک صبحگهيم
فاتحه‌اي چو آمدي بر سر خسته‌اي بخوان          لب بگشا که مي‌دهد لعل لبت به مرده جان
چندان که گفتم غم با طبيبان          درمان نکردند مسکين غريبان
مي‌سوزم از فراقت روي از جفا بگردان          هجران بلاي ما شد يا رب بلا بگردان
يا رب آن آهوي مشکين به ختن بازرسان          وان سهي سرو خرامان به چمن بازرسان
خدا را کم نشين با خرقه پوشان          رخ از رندان بي‌سامان مپوشان
شاه شمشادقدان خسرو شيرين دهنان          که به مژگان شکند قلب همه صف شکنان
بهار و گل طرب انگيز گشت و توبه شکن          به شادي رخ گل بيخ غم ز دل برکن
چو گل هر دم به بويت جامه در تن          کنم چاک از گريبان تا به دامن
افسر سلطان گل پيدا شد از طرف چمن          مقدمش يا رب مبارک باد بر سرو و سمن
خوشتر از فکر مي و جام چه خواهد بودن          تا ببينم که سرانجام چه خواهد بودن
داني که چيست دولت ديدار يار ديدن          در کوي او گدايي بر خسروي گزيدن
منم که شهره شهرم به عشق ورزيدن          منم که ديده نيالودم به بد ديدن
اي روي ماه منظر تو نوبهار حسن          خال و خط تو مرکز حسن و مدار حسن
گلبرگ را ز سنبل مشکين نقاب کن          يعني که رخ بپوش و جهاني خراب کن
صبح است ساقيا قدحي پرشراب کن          دور فلک درنگ ندارد شتاب کن
ز در درآ و شبستان ما منور کن          هواي مجلس روحانيان معطر کن
اي نور چشم من سخني هست گوش کن          چون ساغرت پر است بنوشان و نوش کن
کرشمه‌اي کن و بازار ساحري بشکن          به غمزه رونق و ناموس سامري بشکن
بالابلند عشوه گر نقش باز من          کوتاه کرد قصه زهد دراز من
چون شوم خاک رهش دامن بيفشاند ز من          ور بگويم دل بگردان رو بگرداند ز من
نکته‌اي دلکش بگويم خال آن مه رو ببين          عقل و جان را بسته زنجير آن گيسو ببين
شراب لعل کش و روي مه جبينان بين          خلاف مذهب آنان جمال اينان بين
مي‌فکن بر صف رندان نظري بهتر از اين          بر در ميکده مي کن گذري بهتر از اين
به جان پير خرابات و حق صحبت او          که نيست در سر من جز هواي خدمت او
گفتا برون شدي به تماشاي ماه نو          از ماه ابروان منت شرم باد رو
مزرع سبز فلک ديدم و داس مه نو          يادم از کشته خويش آمد و هنگام درو
اي آفتاب آينه دار جمال تو          مشک سياه مجمره گردان خال تو
اي خونبهاي نافه چين خاک راه تو          خورشيد سايه پرور طرف کلاه تو
اي قباي پادشاهي راست بر بالاي تو          زينت تاج و نگين از گوهر والاي تو
تاب بنفشه مي‌دهد طره مشک ساي تو          پرده غنچه مي‌درد خنده دلگشاي تو
مرا چشميست خون افشان ز دست آن کمان ابرو          جهان بس فتنه خواهد ديد از آن چشم و از آن ابرو
خط عذار يار که بگرفت ماه از او          خوش حلقه‌ايست ليک به در نيست راه از او
گلبن عيش مي‌دمد ساقي گلعذار کو          باد بهار مي‌وزد باده خوشگوار کو
اي پيک راستان خبر يار ما بگو          احوال گل به بلبل دستان سرا بگو
خنک نسيم معنبر شمامه‌اي دلخواه          که در هواي تو برخاست بامداد پگاه
عيشم مدام است از لعل دلخواه          کارم به کام است الحمدلله
گر تيغ بارد در کوي آن ماه          گردن نهاديم الحکم لله
وصال او ز عمر جاودان به          خداوندا مرا آن ده که آن به
ناگهان پرده برانداخته‌اي يعني چه          مست از خانه برون تاخته‌اي يعني چه
در سراي مغان رفته بود و آب زده          نشسته پير و صلايي به شيخ و شاب زده
اي که با سلسله زلف دراز آمده‌اي          فرصتت باد که ديوانه نواز آمده‌اي
دوش رفتم به در ميکده خواب آلوده          خرقه تردامن و سجاده شراب آلوده
از من جدا مشو که توام نور ديده‌اي          آرام جان و مونس قلب رميده‌اي
دامن کشان همي‌شد در شرب زرکشيده          صد ماه رو ز رشکش جيب قصب دريده
از خون دل نوشتم نزديک دوست نامه          اني رايت دهرا من هجرک القيامه
چراغ روي تو را شمع گشت پروانه          مرا ز حال تو با حال خويش پروا نه
سحرگاهان که مخمور شبانه          گرفتم باده با چنگ و چغانه
ساقي بيا که شد قدح لاله پر ز مي          طامات تا به چند و خرافات تا به کي
به صوت بلبل و قمري اگر ننوشي مي          علاج کي کنمت آخرالدواY الکي
لبش مي‌بوسم و در مي‌کشم مي          به آب زندگاني برده‌ام پي
مخمور جام عشقم ساقي بده شرابي          پر کن قدح که بي مي مجلس ندارد آبي
اي که بر ماه از خط مشکين نقاب انداختي          لطف کردي سايه‌اي بر آفتاب انداختي
اي دل مباش يک دم خالي ز عشق و مستي          وان گه برو که رستي از نيستي و هستي
با مدعي مگوييد اسرار عشق و مستي          تا بي‌خبر بميرد در درد خودپرستي
آن غاليه خط گر سوي ما نامه نوشتي          گردون ورق هستي ما درننوشتي
اي قصه بهشت ز کويت حکايتي          شرح جمال حور ز رويت روايتي
سبت سلمي بصدغيها فادي          و روحي کل يوم لي ينادي
ديدم به خواب دوش که ماهي برآمدي          کز عکس روي او شب هجران سر آمدي
سحر با باد مي‌گفتم حديث آرزومندي          خطاب آمد که واثق شو به الطاف خداوندي
چه بودي ار دل آن ماه مهربان بودي          که حال ما نه چنين بودي ار چنان بودي
به جان او که گرم دسترس به جان بودي          کمينه پيشکش بندگانش آن بودي
چو سرو اگر بخرامي دمي به گلزاري          خورد ز غيرت روي تو هر گلي خاري
شهريست پرظريفان و از هر طرف نگاري          ياران صلاي عشق است گر مي‌کنيد کاري
تو را که هر چه مراد است در جهان داري          چه غم ز حال ضعيفان ناتوان داري
صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داري          به يادگار بماني که بوي او داري
بيا با ما مورز اين کينه داري          که حق صحبت ديرينه داري
اي که در کوي خرابات مقامي داري          جم وقت خودي ار دست به جامي داري
اي که مهجوري عشاق روا مي‌داري          عاشقان را ز بر خويش جدا مي‌داري
روزگاريست که ما را نگران مي‌داري          مخلصان را نه به وضع دگران مي‌داري
خوش کرد ياوري فلکت روز داوري          تا شکر چون کني و چه شکرانه آوري
طفيل هستي عشقند آدمي و پري          ارادتي بنما تا سعادتي ببري
اي که دايم به خويش مغروري          گر تو را عشق نيست معذوري
ز کوي يار مي‌آيد نسيم باد نوروزي          از اين باد ار مدد خواهي چراغ دل برافروزي
عمر بگذشت به بي‌حاصلي و بوالهوسي          اي پسر جام مي‌ام ده که به پيري برسي
نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشي          که بسي گل بدمد باز و تو در گل باشي
هزار جهد بکردم که يار من باشي          مرادبخش دل بي‌قرار من باشي
اي دل آن دم که خراب از مي گلگون باشي          بي زر و گنج به صد حشمت قارون باشي
زين خوش رقم که بر گل رخسار مي‌کشي          خط بر صحيفه گل و گلزار مي‌کشي
سليمي منذ حلت بالعراق          الاقي من نواها ما الاقي
کتبت قصه شوقي و مدمعي باکي          بيا که بي تو به جان آمدم ز غمناکي
يا مبسما يحاکي درجا من اللالي          يا رب چه درخور آمد گردش خط هلالي
سلام الله ما کر الليالي          و جاوبت المثاني و المثالي
بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالي          خوش باش زان که نبود اين هر دو را زوالي
رفتم به باغ صبحدمي تا چنم گلي          آمد به گوش ناگهم آواز بلبلي
اين خرقه که من دارم در رهن شراب اولي          وين دفتر بي‌معني غرق مي ناب اولي